Bulgular
Hastalarin yas, boy, kilo, vücut kitle indeksi, yaklasik günlük kalsiyum tüketimi ve menopoz yasi açisindan gruplar arasinda bir farklilik saptanmadi (p>0.05) (Tablo 1). Lomber KMY açisindan: Gruplar kendi içinde tedavi sonrasi, öncesiyle kiyaslandiginda istatistiksel olarak anlamli bir iyilesme saptandi (alendronat grubunda:p0.05) (Tablo 2). Femur KMY açisindan: Alendronat ve raloksifen grubunda tedavi sonrasi, öncesi ile karsilastirildiginda anlamli bir iyilesme saptanmadi (p>0.05). Gruplar arasi tedavi öncesi ve sonrasi karsilastirmada ise yine bir farklilik bulunmadi. (p>0.05) (Tablo 3).
Tartisma
Menopoz dönemi ile birlikte kadinlarda dolasimdaki östrojen düzeyinin azalmasi sonucu kemik kaybi hizlanmaktadir. Hormon yerine koyma tedavisi (HRT) postmenopozal kemik kaybini önlemekte ancak kiriklarin azaltilmasi için uzun dönem kullanimi gerekmektedir (10). Ancak uterin kanama, memelerde gerginlik ve gögüs kanseri olusma riski uzun dönem kullanilmasina bagli olarak olusabilir. Bu nedenle, HRTnin bu kisitlamalari postmenopozal osteoporoz tedavisinde SERMlere klinik ilgiyi artirmistir. SERMler östrojen reseptörlerine östrodiole benzer afinite ile baglanan non-hormonal ajanlardir. Ancak östrojenden farkli olarak perimenopozal semptomlarin tedavisinde etkisizdir, hatta sicak basmalarini artirabilirler (11). Raloksifen, bir SERMdir. Raloksifen, 60 mgr/gün olarak osteoporozun tedavisinde ve önlenmesinde çalisilmistir. “Multiple Outcomes of Raloxifene Evaluation” (MORE) çalismasinda osteoporozlu 7705 postmenopozlu kadinda raloksifenin etkileri degerlendirilmistir ve tedavinin birinci yilinda yeni vertebral relatif kirik riskinin %68 azaldigi saptanmistir (12). Ettinger ve ark.larinin raloksifenle yaptigi çalismada plasebo ile kiyaslamada 4 yil sonunda kalça ve lomber bölge KMYsinde sirayla %2.1 ve %2.6lik bir artis saptanmistir. Raloksifenle tedavi edilmis kadinlardan kemik biopsisi sonuçlari normal kemik kalitesi ve mineralizasyonunu ortaya çikarmistir (11). Postmenopozal osteoporozun tedavisinde alendronatla günde 10 mg, haftada 70 mgr, günde 5 mgr ve haftada 35 mgr dozlari çalisilmistir. Sonuçta doza bagimli olarak KMYde artis sagladigi gözlenmistir (13-15). Günde 10 mg alendronat tedavisi ile 2 yil sonra lomber omurgada %8.6, femur boynunda %6.5luk bir artis sagladigi gösterilmistir. Ön kolda kemik kaybini azalttigi ancak önlemedigi gösterilmistir. Alendronatin haftalik 70 mg dozu ve günlük 10 mg dozu arasinda yapilan çalismada ise etkilerin ayni oldugu görülmüstür (16). 2027 vertebral fraktürlü kadinlarin dahil edildigi prospektif bir çalismada alendronatla 3 yillik tedavi sonunda lomber omurgada, kalçada ve el bileginde kirik insidansinin yaklasik %50 oraninda azaldigi raporlanmistir (17). Cummings ve arkadaslarinin vertebra fraktürü olmayan düsük KMYli hastalarda yaptiklari bir çalismada, alendronatla 4 yillik tedavi sonunda vertebra fraktür insidansinin %44 oraninda azaldigi bildirilmistir (18). Vertebral fraktürlerinde klinik gözlemde tedavinin ilk yili sonunda bir azalma saptanmistir, bir meta-analizde kalça fraktüründen korunma tedaviden 18 ay sonra saglandigi bildirilmistir (19).Burada sunulan çalismada, alendronat ve raloksifenle 1 yillik tedavi sonunda postmenopozal kadinlarin lomber vertebrasinda alendronatla tedavi edilen grupta daha belirgin olmak üzere her iki grupta da belirgin artis olmustur. Her iki tedavi ile femur KMYsinde 1. yilin sonunda bir iyilesme saglanmistir. Ancak bu iyilesme, istatistiksel olarak anlamli bulunamamistir. Hasta sayisinin yetersiz olmasi nedeniyle bu sonuç çikmis olabilir. Sonuç olarak; alendronat ve raloksifen, postmenopozal osteoporoz tedavisinde etkindir ve burada yapilan çalismanin sonuçlari literatür verileri ile uyumlu bulunmustur.
