Getting longer mean life span has made old population increase, and the risk of fracture is increased in women due to senile osteoporosis added on postmenopausal osteoporosis. It is known that this situation causes an significant increase in cost of health care and disability in elderly women. In this study we investigated whether there are differences in new nonvertebral fractures between two groups using and not using antiresorptive treatment. In both groups risk factors were equally distributed. The first group was composed of 64 women who had been using antiresorptive treatment for 3 to 5 years, the mean age of whom was 63.7, and the second group was composed of 28 women who had never used antiresorptive treatment with the mean age of 62.7. In all regions except for femur neck t scores, statistically significant low values had been determined in the group which had not used antiresorptive treatment. The fact that fracture was high in the group not using antiresorptive treatment was found to be statistically significant. This study in which we aimed to determine the relation between values of DEXA and fracture in groups using and not using antiresorptive treatment showed that antiresorptive treatment prevented formation of fracture. Key words: Antiresorptive treatment, risk of fracture
Article in Turkish(Use the link for full-text in Turkish)
GIRIS
Iskelet sisteminin yaslanmasi organizmanin genel yaslanma sürecinin bir parçasi olarak bilinir (1). Osteoporoz progresif seyirli, postmenopozal kadinlarda prevalansi yüksek olan bir hastaliktir. Ortalama insan ömrünün uzamasi yasli nüfusu arttirmis ve postmenopozal osteoporotik kadinlarda senil osteoporozun eklenmesi ile kirik riski yükselmistir (2,3). Bu durumun yasli kadin populasyonunda saglik bakim maliyetlerini ve özürlülügü belirgin bir sekilde arttirdigi bilinmektedir (4,5).Osteoporoza bagli kirik riskinin degerlendirilmesi karmasik bir konudur (6). Son on yildir kemik dansitometresinin yaygin kullanimi ve farmakolojik ajanlardaki gelismelerin kirik olusum riskini azalttigi bildirilmektedir (7).Kemik yikimini azaltan ilaçlar, kemik yikimi ile yapimi arasindaki dengesizligi azaltarak etkilerini göstermektedir (8). Antirezorptif ilaçlar adi altinda günümüzde postmenopozal osteoporotik kadinlara kalsitoninler, bifosfonatlar, seçici östrojen reseptör modaliteleri (SERM), hormon replasman tedavileri (HRT) gibi antirezorptif tedaviler uygulanmaktadir. Tüm Dünya genelinde çok merkezli çalismalarla antirezorptif ilaçlarin kemik turnoveri üzerine etkileri kanitlanmistir (9,10,10,11). Anabilim dalimiz osteoporoz merkezinin antirezorptif ilaçlarla gerçeklestirmis oldugu çesitli çalismalarin verileri ile de bu tür ilaçlarin kemik mineral yogunlugu (KMY) üzerine olan yararli etkileri gösterilmistir (12). Risedronat postmenopozal osteoporozlu kadinlarda vertebra ve vertebra disi kirik riskini azaltmaktadir (13,14). Alendronatin da vertebra ve vertebra disi kirik riskini azaltmada etkili oldugu belirtilmistir (15-17). Antirezorptif ilaçlarla yapilan tedaviler sonucunda kirik riskindeki azalma Cummings ve arkadaslarina göre kismen saglanabilmektedir. Spesifik olarak omurga KMY’sindeki her % 1’lik iyilesme için kirigin rölatif riski % 0.3 azalmaktadir (18).Çalismamizda risk faktörlerinin esit olarak dagildigini düsündügümüz, antirezorptif tedavi kullanan ve kullanmayan iki grup arasinda vertebra disi kirik olusumu açisindan fark olup olmadigini arastirdik.
